Eerherstel van de Oorspronkelijke Mens


Home Eerherstel Innovatiesessie PlayShops HI Art Awakening Journey Over ons Links Contact
Home EN_Home


Ver-Antwoord-elijk - De vaardigheid om afgestemd te reageren

Deze zomer hebben wij een fantastische reis gemaakt tijdens de vakantieperiode. Het merendeel van de buurtbewoners was ‘op vakantie’ elders en het doorgaans drukke verkeer was sterk verminderd waardoor het bijna stil om ons heen was. Een hele verademing.

Zoals zo vaak, ontstond ook deze reis in het moment en volgden we onze innerlijke beweging, nog onbekend waar de reis ons naar toe zal leiden. Pas tijdens de reis werd onze innerlijke beweging ‘het Hier & Nu’ en de vertaling in de 3D helder om op een diepere laag verantwoordelijkheid te nemen en zorg te dragen voor onszelf en onze leefomgeving in onze circle of influence.

Een actueel voorbeeld hoe zich vervolgens ons thema laat zien in onze realiteit:

Bij een bezoek aan een ijssalon hebben we beiden een ijscoupe besteld. De sorbet bestond uit 3 soorten ijs (citroen, aardbei en mango) waarvan al twee soorten ijs op waren. Geen probleem, we gaven twee andere smaken op ( watermeloen en bloedsinaasappel). Het duurde even voordat onze ijscoupes gemaakt (het was erg druk) konden worden en dien ten gevolge was inmiddels de bloedsinaasappelijs ook opgeraakt. De bediende gaf dat aan en we konden weer een andere smaak opgeven. Toen hij de ijscoupes kwam brengen gaven wij de feedback dat het eigenlijk niet correct vonden dat de smaak die wij hadden opgegeven, door het vervolgens eerst helpen van andere klanten, op was geraakt.

De eerste reactie van de bediende was: “Daar kan ik toch niets aan doen?!” We gaven de suggestie dat wanneer hij bijvoorbeeld de ijssmaken voor de ijscoupes alvast apart had gezet, dit voorkomen had kunnen worden. Zijn reactie bleef: “Ja maar, daar kan ik nu toch niets meer aan doen?! Eer waren andere mensen die ook die smaak wilden.” Het had geen zin om hierop door te gaan en we lieten het daarbij.

We bespraken deze gebeurtenis onder het genot van een heerlijke ijscoupe, en constateerde ook hier weer hoe lastig het kennelijk is om verantwoordelijkheid nemen. Dit soort dingen kunnen gebeuren dat is waar, maar het wordt geaccepteerd en gewoon gevonden dat het gebeurd. Een alternatieve reactie was bijvoorbeeld geweest: “Inderdaad u heeft een punt. Ik ga met mijn bazin overleggen hoe we dit in het vervolg anders kunnen doen.” Echter door de defensieve houding van de bediende was dit niet mogelijk. Het leuke was dat de eigenaresse van de ijssalon wel gezien had dat we niet tevreden waren en alhoewel ze niet precies begrepen had waar het over ging, kwam ze toch met twee kopjes koffie aanzetten en wilde ze graag horen wat onze feedback was.  Dit ervaren wij als verantwoordelijkheid nemen

Een interessante reactie kwam van de eigenaresse op onze suggestie om bij de sorbet geen specifieke smaken te noemen wat er in de sorbet zit maar klanten zelf 3 smaken te laten kiezen; “Wanneer ik dat doe dan verkoopt het niet, want mensen weten dan niet wat er in zit en ze kunnen zelf geen keuze maken. Dus daarom geef ik op de kaart aan wat er in de sorbet zit.”

De gebeurtenis in de ijssalon deed ons realiseren dat in “Verantwoordelijkheid” kennelijk een ondertoon van schuld en straf zit. Stel je voor dat de verantwoordelijkheid zoals wij die hier kennen een breinprogramma (gedachtenloop) is en In dat programma een  angst verwerkt zit om aansprakelijk gesteld te worden wanneer het fout gaat?!

Fouten maken heeft in onze maatschappij een ondertoon van schuldig bevonden worden met de (mogelijk dreigende) consequentie om gestraft (uitgestoten, geminacht, bespot, etc. ) te worden vanwege dat ogenschijnlijke disfunctioneren. We hebben nooit geleerd dat ‘fouten maken’ bij het leren hoort, door ‘fouten’ en ‘succes’ verzamelen we informatie over wat niet werkt en wat uiteindelijk wel werkt.

Voor onszelf en ons onderzoek rondom verantwoordelijkheid gingen we kijken naar de diepere laag van verantwoordelijkheid. De diepere laag in het Hier & Nu riep ten eerste vragen op als: Waar staan wij nu? Wat is nu nodig om goed voor onszelf en onze leefomgeving te zorgen? Welke ver-Antwoord-elijkheid vraagt dit?

We kwamen erachter dat we zo gewend zijn geweest om ons vooral te richten op ons doel dààr in de toekomst; wanneer dat gerealiseerd is dàn is het tijd voor …..

En zo waren we steeds minder met onze aandacht bij onze ver-Antwoord-elijkheid in het Hier & Nu. Dit had tot gevolg dat onderhoud van onze leefomgeving tot het uiterst hoognodige beperkt werd. Bijvoorbeeld: Een versleten oude vloerbedekking was al jaren nodig aan vervanging toe …. Echter onze focus lag op verhuizen naar een geschikte woon/werkplek met meer ruimte en stilte om ons heen, dus paste het niet om het vloerkleed te vervangen. Het huis werd steeds minder een geschikte woon-/werk-/vakantieplek en een ander huis zou dat toch oplossen? Zo werd de verantwoordelijkheid om zelf ons huidige huis te onderhouden alvast overgedragen aan de nieuwe bewoners die t.z.t. zich wel zouden aandienen.

Onze reis bracht ons ook regelmatig in gebieden waar we ons al zagen wonen met ruimte, stilte en weinig tot geen straling. Prachtige buitengebieden, totdat we ook daar de wifi-antennes als paddestoelen uit de grond zagen verschijnen en we met hoofdpijn thuiskwamen.

Deze ervaringen hielpen ons om ons perspectief op ons huidige woon/werkplek te onderzoeken en te herzien. De conclusie: we kunnen pas naar een andere plek verhuizen (doel-B) wanneer we eerst ‘ownership’ nemen voor onze huidige plek (vertrekpunt-A).

Oeps…!

Vervolgens hebben we met minimale investeringen en een grote emmer sop ons huis en tuin getransformeerd in een ruime, lichte, op orde zijnde woon-/werkplek. Een plek waar we ons voor dit moment in het Hier & Nu thuis kunnen voelen en waar we ons energieveld hebben neergezet.

Wij zijn zelf in de eerste plaats ver-Antwoord-elijk om deze plek waar we Hier & Nu leven ons weer toe te eigenen en we hebben gedurende onze reis de vaardigheid om afgestemd te reageren aangescherpt.

Hierbij hebben we ook ervaren dat er vaak een zekere chaos (soms letterlijk in huis maar zeker ook in ons zelf) voorafgaat aan het herstel van een gezonde balans. Onze reis was dus niet alleen een reis vol fysieke acties, maar ook een reis waarin we onze weerstand (meestal vanuit programmeringen vanuit het verleden) tegenkwamen. Weerstand die om een andere reactie vroeg dan te negeren of er tegenin te gaan. Weerstand die vroeg om zorgvuldige aandacht en onze aanwezigheid in de oorzaak opdat de weerstand kon verdwijnenen de natuurlijk flow kon stromen.

Al met al heeft het hele proces geresulteerd in een verhuizing in ons Bestaan. Praktisch gezien een verhuizing in onszelf, in ons lichaam en in ons huis – het (h)erkennen waar we Nu staan en focus op waar we heen willen. Immers je kunt alleen naar B gaan als je weet waar A is.

Zo is het Hier & Nu een prachtig vertrekpunt geworden richting een nieuwe woon/werk/vakantieplek zonder de autoriteit (d.w.z. de bron voor rust, stilte en ruimte) buiten onszelf te leggen en waar die plek komt doet er eigenlijk er niet meer toe.

Niek & Jolande
Augustus 2019